Ben Aslında Bir İhtiyaç Meselesiyim

Sıkıldım.

Adamın biri, gece saat dört gibi kız arkadaşıyla konuşmuş ve saat beş olduğunda, kendisini asmış. Nedeni, kız arkadaşıyla kavga etmesi filan değilmiş çünkü tipik bir konuşmaymış. Muhtemelen kafasında birçok sorun varmış ve bunlardan sıkılıp, kendini asmış.

Ankara'daki dersanemde, sınıftaki kızlardan birinin küçük kız kardeşi kendini asmıştı ve sanırım nedeni, karnesindeki kötü notlardı. O zaman, bu durumdan haberdar olduğumuzda hepimiz şaşkınlık içindeydik ve Fizik hocamızla bu konuyu konuşurken, hocamız "Kendini asmak, intihar etmenin en kararlı yoludur. Sadece kesin bir şekilde kurtulmak istemeyenler kendini asar" demişti. Bilemiyorum, doğru olabilir.

Sıkıldım...sıkıldım ama intihar etmek gibi bir hevesim ya da düşüncem yok çünkü saçma bir şekilde yaşamak zorunda olduğuma inanıyorum. Yani, yaşamak zorundayım lan, bir yerlerde, bir patlama yapmam ve her şeyi yoluna sokmam gerek. Kendime borçluyum, öylesine çekip gidemem. Olur da, hiçbir şeyi yoluna sokamazsam da "denedim" demeyi ve bunu içten söylemeyi istiyorum.

Yaşamak zorunda olduğumu hissetmeseydim bile, intihar etmezdim heralde. Ne bileyim...Düşünsene, ölmeseydin, belki de ertesi güne gerçekten güzel uyanacaktın. Yani, sana birileri krep yapmış olabilirdi. Kahveni getirmiş ve pencere kenarı koltuğu sana ayırmış olabilirdi.

Yer yatağında yatmak güzeldir. Baza neymiş öyle, kendini yükseklerde hissetmenin  bir başka yolu filan mı? Yer yatağı, samimiyettir. Tek kişilik yere, iki kişi sığabilmenin en tatlı şeklidir bana göre. Sabah uyandığında, yanındakinin gözlerine bakıp, gülümsemek...Yer yatağı gerçekten samimidir.

İnsanlar mutlu olamıyor...çünkü yer yatağında daha önce hiç yatmamışlar ya da zevkini alamamışlar.

Ben aslında bir ihtiyaç meselesiyim. Gelsene, biraz konuşalım. Açılırsın belki. Bugün olmazsa, ertesi güne bırakırız sırlarını. Anlatma ihtiyacı hissettiğin ama sessiz kalmayı tercih ettiğin her kelimen dökülür ağzından.

Zor durumdaysak, önce ihtiyaçlarımızı kısıtlarız. Seçiciliğimizin en önemli dönemlerini yaşar ve yanlış adım sayımızı en aza indirgemeye çalışırız. Kendimizle savaşırken, sağ çıktığımız o anda elimizde kalacakları da düşünmek zorundayızdır. Sadece neye ihtiyacımız olduğuna değil, sonrasında neye ihtiyacımız olacağını da belirlememiz gerekir.

Yüzleşelim...Biz, aslında bir ihtiyaç meselesiyiz. Amacımız, bizimle oynamaktan sıkıldıklarında çöp kutusuna atmak yerine bir cam dolabın içine koyup, bizi sergilemeye devam etmelerinden ibaret.

Sıkıldım.

Missy Higgins - All In My Head