Bi'sürü Yol Var

Yaşadığım tüm utançların bir karşılığı var. Hepsi içimde ve beni değiştirmiş vaziyette. Utançlarla yaşamaya devam ediyorum. Güzel utançlar, gerçekleşmeyen hayaller, imkânsız beklentiler...Hepsi, yüzümde ki tebessümü oluşturan şeylerin bir parçası.

Herkesin, aynı oyunu farklı şekillerde oynama yöntemi var. Kimisi hile yapmaya çalışıyor, kimisi en kısa yolu bulmanın derdinde...Kimisi saklanıp etrafın durulmasını bekliyor. Bense kafama göre takılıyorum. Yürüyorum işte öylesine...Karşıma ne çıkarsa katlanmaya razı olmuşum. Başıma ne gelir, neler yaşarım hiçbir fikrim yok. Plan da yapmamışım. Şimdi yapsam bile hiçbir işte yaramaz. Olan olmuş...Görebileceğim çoğu şeyi zaten görmüşüm. Bundan sonrası beni çok şaşırtır mı ?.. Sanmyorum.

Canım sıkıldımı ani bir kararla yönümü değiştiriyorum. Hangi sapağa girdiğim önemli değil...Yeter ki biraz heyecan olsun. Sonu kötü ya da iyi olacakmış...Umrumda bile olmuyor. Bu yüzden, mutlu sonlarla karşılaştığım pek söylenemez.

Çıkmaz yola girdiğimi farkettiğimde, geri dönmesi koyuyor bana. Bulamayacağımı bile bile, bir çıkış yolu aramaya devam ediyorum o yüzden. Özel değilim ya da doğaüstü güçlerim yok...Hâliyle çıkmaz bir yolda çıkış yolu aradıkça daha da dibe batıyorum. Sonundaysa, en başta yapmam gerekeni yapıp geri dönüyorum.

Dörtyol ortasında olmak kafamı fazlasıyla karıştırıyor. Nereye gideceğimi bilemiyorum. Hangisi benim için daha iyidir, hangi yol bana hangi kapıları açar...Hiçbirini düşünemiyorum. Genelde, hepsi denemeye değer ve tatlı geliyor bana. Ben de biraz mola veriyorum...Yolun ortasına oturup kahvemi yudumluyorum. Verdiğim ara bitene kadar zaten bazı yollar bana kapanmış oluyor. Seçmek için daha az yolum oluyor. Rahatlıyorum...Üstüne bir keyif kahvesi daha içiyorum. Bitene kadar da gideceğim yola karar veriyorum.

Bazen yollar çok kalabalık oluyor...Ve ben o kalabalığın içinde bunalıyorum. Etrafa zarar vermeye başlıyorum. Sinirim geçip kendimi rahat hissedene kadar herkese karışıyorum ve kötü bir iz bırakıyorum. Sonunda rahatlıyorum...Yürüyecek gücü kaybedip, geride birçok yaralı bırakarak.

Kimi yollarda tek başıma yürümediğimi fark ediyorum. Neden benimle birlikte yürüdüğünü bilmiyorum. Onu ben çağırmamışım ama o yürümeye devam ediyor. Her bakışımda, bana güldüğünü farkediyorum. Yalnız olmak istediğim yerde, bir başkasıyla yürüdüğümde sıkılıyorum. Burda durmasını ve birazdan döneceğimi söylüyorum. O bekliyor ve ben uzaklaşıyorum...O beklemeye devam ediyor, bense ara yollara girerek izimi çoktan kaybettirmiş oluyorum. Yanlış olsa bile oldukça huzur verici oluyor.

Sonuç olarak yürümeye devam ediyorum...Ama nereye gittiğim hakkında en ufak bir fikrim yok. Heyecan verici...Biraz da ürkütücü.

Unkle Bob - Better Off