Yanaklarımdaki Saçlar Uzuyor

Eskiden yalnız kalmaya bayılırdım. O anlarda duyduğum heyecanı görmeliydiniz. Kendimle başbaşa kalmayı iple çekerdim. Bulunduğum yerler, düşünmek için hep çok kalabalık olmuştur ne de olsa. En ufak fırsatı değerlendirir, bir günlüğüne bile olsa yalnız kaldığımda, tadını çıkarmaya bakardım.

Dört günlük bir yalnızlığın başlangıcını yaptım az önce. Sanırım yirmi üç dakika filan oldu. Sıkıldım. Oysa, şu an istediğimi yapabilirim. Televizyonu açar, salonumu şenlendirecek birkaç sahte ses yaratabilirim. İstediğim kanepeye uzanır ve mutfağa bile gitmeme gerek kalmadan, sigaramı içebilirim; tiryaki olmak için fena bir gece de sayılmaz hani. Dokunulmamış bir duvar bulabilir, sırtımı yavaşça oraya yaslayıp, dakikalarca boşluğa bakabilirim. Hiç durmadan kahve yapabilir ve yeni bir rekor denemesi için kendimi öldüresiye sınayabilirim...Ama bunları yapmaya bile isteğim yok.

Aslında, bu zamanlarda yalnız kalacağım neredeyse bir ay öncesinden belliydi ve bu güne varabilmek için epeyce hızlı koşuyordum. O aralar, kendimle yalnız kalmak korkutucu gelmiyordu.

İnsanları pek sevebilen biri olmadığımı düşünürsek, yalnızlık güzel olmalıydı. Aynı anda hem insanları, hem de yalnızlığı sevmemezlik edemezsin; birini seçmen gerekir. İkisinin çakıştığı noktada...İşte o nasıl b.ktan bir durum yaratabilir, bunu, bu dört günlük süreçte göreceğimden kuşkum yok.

Sanırım günlerimi sosis yaparak, patates kızartarak, belki dışarıdan pizza söylerek, kitap okuyarak, yazı yazarak; Grey's Anatomy, It's Always Sunny In Philadelphia izleyerek ve sessizliği zorunlu bir şekilde kabul ederek geçireceğim.

Çok garip...Oturduğum yerden kalkarsam, kendimi boşlukta hissederim diye korkuyorum. Saçma bir şekilde, gidecek hiçbir yerim yokmuş gibi...Aslında, İstanbul'un sesini duyabiliyorum. 160 kilometre uzaktan bile, bana attığı kahkahaların sesi net bir şekilde geliyor.

Kapüşonum...Hâlâ başımda ve etrafımdaki yalnızlığı görmemi engellemeye çabalıyor. Pek işe yaradığı söylenemez ama en azından deniyor işte. Ona minnettarım.

Elli bir dakika...Sanırım dayanabilirim.

Greg Laswell - What a Day