Hayat Aslında Hep Aynı

Çünkü hayat aslında hep aynı...

İsteklerimiz genellikle, gerçekleştiremediklerimizin dışına çıkamıyor.

Karşımızdakilerin hayatı hep daha güzel geliyor. Onları şanslı, kendimiziyse lanetlenmiş olarak görüyoruz.

Hayallerimiz, biz büyüdükçe daha da canımızı yakıyor.

Masumiyetimiz, 6 yaşındaki bir çocuğu bile güldürebilecek kadar sahte.

Büyümemizi emrediyorlar çünkü kimse genç kalamadı.

Mucize, durağı olmayan bir semt adı gibi çınlıyor kalbimizde.

Yalanlarımız, en ince ayrıntısına kadar düşünülen, dahice planlardan farksız gelişiyor kimi zaman. Gerçeklerse, yalanların karşısında her zaman kıskanılası bir performans sergileyerek bizleri şaşırtmaya devam ediyor.

Yarattığımız simalar, kendimizden bağımsız yamalarla, başkalarına tesir edilmek üzere üretiliyor.

Katedilen her bir kilometre, eskitilmek için bekleyen yeni yüzleri tanımak için.

Vazgeçmek hep korkutucu. Yine de, bazen yapılması gereken oluyor.

Verilen en küçük karar, ertesi gününde büyük boy değişimlerle karşımıza çıkıyor.

Doğru cümleleri bulduğumuzda çok geç oluyor. Seslerine tutunmak istediklerimiz, çoktan başkalarının kulaklarında yer edinmeye başlamış oluyorlar ve bizden, tatlı bir meltem yardımıyla uzaklaşıyorlar.

Sessizliğin içinde boğulmak, kelimelerden çok daha kalabalık anlamlar doğuruyor yeri geldiğinde.

Farkında değiliz ama, biz hep kaybederiz. Ellerimiz üşümeye devam eder, habersizce. Çoğu doğruyu bulamayız. Yalnızlığı, öyle sessizliği sevdiğimiz için filan değil, başka çaremiz olmadığı için kabulleniriz aslında.

Ve kimse gerçekten bilmek istediği için sormayacak nasıl olduğumuzu...

Hayat kısa. Kahveyse hâlâ bir kandırmaca.

Çünkü hayat aslında hep aynı...

Katie Herzig - Lost and Found