Konuşmak

Çok fazla sesimiz çıkıyor sanki. Birileri susması gerektiğini anlayabilecek mi zamanı geldiğinde ? Yoksa yeni birşeyler mi gelecek aklına, tam susacakken ?

Birbirimize çok fazla şey söylüyoruz. Çok fazla konuşuyoruz. Bazen bağırmak için...Bazen anlatmak için...Bazen gözlerinin içine bakabilmek için...Bazen beraber üzülebilmek için...Bazen sevebilmek için...Bazen anlamak için...Ne için olursa olsun kelimeler hiç tükenmiyor. Susmak istemiyoruz. O an hiç gelmesin istiyoruz. Konuşmak...Özgürlüğümüzün doruk noktasıymış gibi.

Bazen kendimizi inandırıcı kılmak için konuşuyoruz. Konuşmalarımızda ki gizli yalvarışlar zaman zaman bizi ele verebiliyor. Bizse, gururumuzdan ödün vermeden konuşmamızı bitirme çabasında oluyoruz.

En güzel konuşmalar, ikna etmek için yapılanlar oluyor. Birşeye ikna etmek için o kadar çok konuşuyoruz ki, konuşmanın en sevdiğim yeri geliyor bir süre sonra. Saçmalama kısmı...Mantıklı cümleler biter, diz çökmek istemezsiniz ve farkında olmadan saçmalarsınız. Oysa birazcık sussak...Düşünse ya karşımızda ki söylediklerimizi. Biraz baksa bize...Anlamaya çalışsa.

Şu umursamaz konuşmalar vardır ya. Konuşursunuz, konuşursunuz ve sonunda umursamıyormuş gibi davranırsınız. Peki madem umursamıyoruz...Neden bu kadar fazla dil döküyoruz ?

Birbirimizi anlama çabası hiç bitmez. O, seni görüyordur. Sende onu...Yeterli değildir. İkinizinde bakışı çok farklıdır birbirinden. Bakışmanın yetersiz kaldığı an, gerçekler ortaya dökülür. Beklediğinizin çok uzağında kalmış kelimeler sizin canınızı yakar. İşte susmaktan başka birşey yapamadığınız o ana gelmişsinizdir.

Ne kadar doğruları konuşabiliyoruz ? Doğrular ne kadar cesaretli dışarı çıkmak için ? Ya da ne kadar gerekli ?

Doğruyu söylemem gerekirse...Ben yalancının biriyim. Yine doğruyu söylemem gerekirse...Hepiniz bana kolayca inanıyorsunuz. Konuşmam çok mu etkileyici ve mantıklı geliyor size ? Teşekkürler...İşimi zorlaştırmadığınız için.

Şimdi...Aranızda susmak isteyen var mı ?

Unkle Bob - Swans