What a Day

Kendimi, kanepenin derinliklerine doğru itebilirsem, kalabalık kahkahalardan bir süreliğine arınabilirim. Mutluluğu bir kenara bırakabilir ve huzur kokusundan uzaklaşabilirim. Kendime birkaç kelime fısıldar, geride kanıt kalmaması adına fısıldadığım tüm sesleri tek bir kibrit etkisiyle yakabilirim. Bugün 6 Temmuz... kanepenin derinliklerine doğru ilerlemek istiyorum.

Greg Laswell'in sesi karışıyor, kendi fısıltıma. Pes etmek ve yeniden başlamak için ne güzel bir gün dediğini seçebiliyorum.

Uğraşıyoruz...Hem Temmuz, hem de ben, mutlu olmam adına çabalıyoruz ve bunu görmek çok güzel. Yine de, yıllara meydan okuyarak, her sene karşımıza çıkmayı başaran Temmuz bile, bazı şarkılar karşısında güçsüz kalabiliyor.

"Güçsüzlüğe mahkum yaşamak için ne gün ama"

Yaşadığıma dair birkaç hatıram olmalı buralarda. Burada değillerse, muhtemelen karşı dairede unutmuşumdur. Bazen, o boş daireye gizlice giriyorum, anahtarlarından biri hâlâ bende. Öylece dolaşıyorum içeride. Kulaklıklarımı takıp, yalnız kalmak adına gittiğim ve sigaramı yaktığım mutfağı ziyaret ediyorum. Yeni mutfağımız aynı tadı vermiyor. Olması gerekenden çok daha geniş ve sessizlikten de oldukça uzak.

"Sigarayı bırakmak için ne gün ama"

Eğer hâlâ hatıralarımı bulamıyorsam, kesin benden çalınmıştır ya da farkında olmadan birilerine emanet etmişimdir. 'Al, senin olsun' dediğim çok fazla nesne, melodi, sahne, alıntı ve oyun alanı oldu hayatımda. Hiçbirisini paylaştığım için canım acımadı. Ne de olsa, en özellerini hep kendime saklıyordum. Çilekli sakızlar gibi, anlık tat veren her şeyin zevkine, başkalarının da varmasını istedim. Gelip geçiciydi sonuçta. Çok fazla bir anlamı yoktu.

"Rüzgârla beraber, serin bir yolculuğa çıkmak için ne gün ama"

Hafızalarımız silinsin ama öyle birkaç günlüğüne değil. Sorumluluklarımız unutulsun. Başkaları için yaşamayı bir kenara bırakalım. Kendimize yüklediğimiz aptalca görevlerden birer birer arınalım ve biraz kendimize vakit ayıralım. Önemsemek, en önemsiz çabamız; önemsenmek, en son derdimiz olsun.

"Elveda demek için ne de güzel bir yol"

Sözlerimiz, anlamlarını yitirsin mesela. Nasıl yaşadığımızın hiçbir anlamı olmasın, sonuçta hepimizin ortak çabası, vakit öldürmekten ibaret. Böğürtlenli pasta ne de güzeldir, çatalı kirletmeye değer. Madem tek amacımız vakit eskitmek, insanları ayrıştırma uğraşı nereden çıkmış, hiç anlamıyorum. Hep beraber mumlarımızı batırsak, teker teker yaksak ve ortak bir nefesle söndürsek yarattığımız aydınlığı. Böğürtlenli pastamı paylaşacak şansı bir daha ne zaman yakalayabilirim ki hem?

"Henüz ölmediğimi anlamak için ne gün ama"

Çarşamba gününe ulaşmak çok zor olmamalı. Önümdeki dört günün tadına, son saniyesine kadar varmak isterdim ama bu istek çok anlamsız ve komik. Sonuçta, kaç tane yirmi dört saati anlamlı kullanabildik ki...

"Bana, ertesi sabahın ilk saatlerini ve yaşadığıma dair kanıtlarımı getir"

Pes etmeden karşılayacağım yeni günü. Sırf inat olsun diye meydan okumak istiyorum, yaz mevsiminin yarattığı körlüğe. Amaç pislik yapmak değil mi, vazgeçmiyorum işte gülmekten. İlla huzur mu lazımmış, huzursuzluğu boğmak için, ne saçma. Kendim karar veriyorum, kimin nereden atlaması gerektiğine. Bir yer olmalı, ziyaret edilmeyi bekleyen. İçinde insanların olduğu ve saklanmaktan artık sıkıldığı. "İyi geceler" demektense, "Huzurlu geceler" dilememi sağlayacak insanlar...

Kendime sakladıklarımı paylaşmaya başlayacağım birileri hep var, olmak zorunda. En güzel melodileri, en güzel göz temasları için saklıyorum aslında. Konuşmanın, geçici bir süre yasaklanacağı ve sadece sessizliğin gürültü yapmasına izin verileceği anlar elbet olacak, olmak zorunda.

"Yaşamak için ne gün ama"

Bir takvim alıp, mutlu uyuduğum günleri işaretlememi önerdi birileri. Çocukça...ama denemeye değer.

ben iyiyim...

Greg Laswell - What a Day