Sırlar...

Hayat dersi veriyormuş gibi yazmaktan nefret ettiğimi fark ettim. Kısa süreliğinede olsa buna biraz ara vermek iyi olur. Bir yazar olmak zorunda değilim. İstediğimi yazarım. Şu anda benim sayfamı işgal ediyorsun. Senin ne düşündüğün değil, benim ne yazmak istediğim önemli. Benim canım sırlarla ilgili birşeyler yazmak istiyor ama edebiyat yaparcasına değil. Sadece canımın istediği gibi...

Mesela böyle bazı şeyler vardır...Sır olarak saklamanız gereken. Birde bazı şeyler vardır. Saklamak zorunda olmadığınız hatta söylemek istediğiniz. Ama şu ikinci durum zaman geçtikçe saçma bir hâl alıyor. Söyleyemedikçe yada anlatamadıkça sanki sırmış gibi saklamaya, söylememeye başlıyorsunuz.

Hepimizin sırları vardır kesin. Bu gayet doğal. Önemli olan işin dozunu kaçırmamak sanki. Eğer ipin ucunu kaçırırsan hiçbirşey konuşamaz olursun. Kendini hep saklanırken bulursun uzun bir zaman sonra. Herşeyi sır olarak içimize atmamalı sanki.

Bunun bir sınırı olmalı. Mesela içimizde kırmızı bir şerit olsa ve sakladığımız şeyler arttıkça o kırmızı şeritte yukarı doğru yükselmeye başlasa. Şeridinde geçemeyeceği bir yer olsa. Hayır hayır, önce uyarı vereceği bir yer olması lazım. Mesela şeridi gördüğün cam ilk başta renksizken yükseldikte sararmaya başlasın. Daha sonra camın rengi turuncumsu bir renk alsın yukarılara çıkıldıkça. En sonlara doğru kırmızı olsun camın rengi. Daha sonrası yok. Sır saklamak için ya da sessiz kalmak için yerimiz kalmasa mesela. O anda konuşmak zorunda kalsak. Bazı şeyleri açıklamak zorunda...Böylece o kırmızı şerit tekrar aşağılara doğru inmeye başlasa. Çok saçma bir düşünce lan bu. Saçmaladım sanki ha ? Ama ana mantığı kaptınız dimi çocuklar ? İşte benim akıllı veletlerim.

Böyle birşeyleri söylememeye başlamak zaman geçtikçe o kadar kolay geliyorki insana... Vazgeçmek istemiyorsunuz. Sonra çok tehlikeli bir hâl alıyor. Bir bakmışsınız hiçbirşey anlatmaz olmuşsunuz kişi ya da kişilere. Kötü birşey lan bu...İki taraf içinde.

Yapmayın etmeyin ya...Gelin birşeyleri anlatın. Farkedeceksin ki aslında sır olarak kalmasına hiç gerek yokmuş. Sana diyorum sana. Sen, kek gibi okumaya devam eden. Hâla ne bekliyorsun canımın içi ? Git açıl, birşeyleri anlat gereken kişilere. Ben de anlatacağım gereken kişilere, sır olarak kalmasına gerek olmayan şeyleri. Senin benden ne eksiğin var yahu ? Hadi canım hadi dökül artık.

Yalnız şu son kısmı okuyanlar feci kuşkulanacak ''Ulan bana mı diyor acaba ?'' diye. Ahhahaha güzel güzel. Son kısmı beğendim.

Travis - My Eyes