1(2) Memories'in Anatomisi Vol.2

Herhalde en açık ve net Travis şarkılarının başında Re-Offender vardır. Fazla incelemeye gerek olmadan anlayabiliyorsun ne demek istenildiğini. Sonra bunu kendinle bağdaştırıyorsun ve zamanı geldiğinde bu şarkıyı söylüyorsun. Şimdi o şarkıyı ben söylüyorum ve biraz daha derinlere iniyorum. Belki de ana fikirden çok fazla sapıyorum ama ne kadar derine inersen o kadar küçük ayrıntı yakalarsın sonuçta.

Kandırıldığını hisseden bir çocuk olsun ama onu kandıran kişiden saklasın bunu. Bu düşüncesini hiç onunla paylaşmasın ve hikayemiz burada başlasın.

Zaman geçiyor...Çok uzun zaman geçiyor hemde. Çocuk birşeylerin her geçen gün eksildiğinin farkına varıyor. Evet kendisini salak gibi hissetmenin daha da ötesinde birşey bu. Artık herşey en dibe batıyor. Çıkartmak için son bir şans var mı yok mu bilemiyoruz. Ama çocuk sanki pek uğraşmak istemiyormuş gibi. Kimbilir daha önce kaç kere bataklıktan çıkartmış kendisini ve karşısında durup onu hiç umursamadan kandırabilen kişiyi. Uğraşmanın anlamı kalmadığını mı anlamış? Hayır. Gücü mü kalmamış ? Oda hayır. Her geçen gün birşeyler eksilirken, kendisindende birşeylerin zamanla kaybolduğunu anlamış sadece. Uğraşmak istemiyor. Belki de tekrar kendisini aptal gibi hissetmek istemiyor.

İnsanlar...Onlar o kadar hasta gözlerle bakıyorki ona. Sanki herkes herşeyin farkında ve birtek kendisi bilmiyor gerçeği. Herkes çocuğun bitirici hareketi yapmasını bekliyor ama çocuk bunun farkında bile değil. Zaman geçtikçe o daha da dibe çökerken karşısındaki gökyüzüne doğru yükselişe geçiyor. Yapılması gereken şeyin farkında aslında bizim oğlan. Yapmak istemiyor sadece. Değişik bir haz alıyor sanki bu durumdan. ''Olsun'' diyor her seferinde. ''Yakında herşey normalde dönecek.''. Böyle düşünüyor çünkü karşısındaki her seferinde ona umut veriyor.

Aslında o kadar yapmacık ki bu yaşanan. Küçük bir çocuğun ağlamasını susturmak için eline şeker vermek gibi birşey. Umursanan sorunun ne olduğu değil karşı taraf için. Sadece oyalamak. Oda bundan haz alıyor muhtemelen. ''Ne kadar alcaşırsan alçal. Yeterki yanımda ol. Her elimi attığımda seni bulabileyim. Etrafımda ol. Uzaklaşma. Elbet ihtiyacım olur birgün sana.'' diye düşünüyor belki de.

Çocuk daha fazla kandırılmak istiyor, karşısındaki de bunu çok iyi yapıyor. İkisini birarada tutan tek şey bu belkide. Sonra fark ediyor. Kendisinin yalandan sahip olduğu şeylere herkes gerçekten sahip. Silkinmenin vakti geliyor.

Daha fazla dayanamıyor ve kandırılmak istemiyor. Yeterince dipte olduğunu farkettiğinde biraz geç oluyor ama olsun. Hataların üstünü örten yalanlar çok fazla ağırlaşmaya başladığında çocuk artık pes ediyor. ''Bana ne dersen de, sonunda tekrar aynı şeyi yapıyorsun.'' diyor. İçindeki isyan bayrağını dışarı çıkartıyor artık. Sonra da çekip gidiyor oradan.

Karşısındaki üzülüyor mu? Hiç sanmıyorum. Muhtemelen ertesi gün adını bile hatırlamaz bizim çocuğun. Ama çocuk...Uzun bir süre bunu hatırlayacak sanırım. Çok fazla şansını denemek sadece onu sildi insanların arasından. O ne kadar denerse, karşısındaki kalemle o kadar fazla çizildi. Geç kalınmış birşeyi yapmak muhtemelen hiçbir işe yaramadı çocuk için.

Gülen suratı bir anda asıldı… ''Boşversene…Bu sadece bir hayal olsa gerek.'' dedi. Yavaş yavaş uzaklaştı yeni başlayan günden.

Travis - Re-Offender