Burnumun yerinde olsam, verdiğim nefesi yüksek desibelden etrafa belli eden sesi çıkartmazdım.
Gırtlağımın yerinde olsam, kana kana su içerken, burnumu aratmayacak desibelden 'guluk' sesi çıkartmaktan vazgeçerdim.
Ayaklarımın yerinde olsam, her adımımda vücudumu on santim yukarı hoplatmazdım.
Gözlerimin yerinde olsam, hiçbir durumda rengimi değiştirmez ve rengimi 'sıkıcı kahverengi' olarak tescillerdim.
Sol elimin yerinde olsam, yazdığımın üstünden geçip parmaklarımı ve yazdıklarımı berbat etmezdim.
Sakallarımın yerinde olsam, saç gibi çıkıyor olmanın utancıyla yaşamak yerime harakiri yapar ve bir daha asla ortalıklarda görünmezdim.
Dudaklarımın yerinde olsam, dehşet saçan gülümsememi saklamak adına elimden gelenin en iyisini yapardım.
Neyse ki hiçbirisinin yerinde değilim ve beni dışarıdan gösteren aptal özelliklerim bildiklerini okumaya devam edebiliyor.
Zincirleme dinginlik, ürpertici bir sorunsuzluk hâli.
"Ne de olsa bugün yanımda değilsin ve daha önce hiç tanışmadık"
Biraz daha doyumsuzluk?
Billy Talent - Diamond On A Landmine
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
.jpg)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder