Reddetmek...Reddetmek...Reddetmek

Türümüzün yaptığı en iyi iş olsa gerek reddetmek. Denediğimizi reddederiz...Korktuğumuzu reddederiz...Başarısız olduğumuzu redderiz...Ve en önemlisi, reddettiğimizi reddederiz...

Ne görmek istiyorsak onu görüyoruz ve neye inanmak istiyorsak ona inanıyoruz. Bir süre sonra, kendimize o kadar çok yalan söylemiş oluyoruzki, artık bize gerçekmiş gibi görünüyor.

O kadar çok reddetmeye başlarızki, artık gözümüzün önündeki gerçeği göremez oluruz. Biran için bile olsa, reddettiklerimizin farkına vardığımızdaysa gökyüzünden yere çakılmış gibi hissederiz. Soğuk duş etkisi...Hoş olmasa gerek.

Hayatımızdaki tüm olumsuzlukları reddederken gerçek bize o kadar sinsi ve derinden yaklaşırki...Farkedemeyiz...Arkamızdan yaklaşır, en güçsüz olduğumuz anı bekler ve sonunda bizi ısırır. Hissettiğimiz o büyük acı bizi uzun süre terk etmez. Gerçeği anlayana ve kabullenene kadar.

Yalanlarımızla ve inkarlarımızla doldurduğumuz küçük havuz sonunda taşar. Yüzmek imkansız hale gelir ve boğulmaya başlarız.

Rol yapmaya başladığımız andan itibaren artık hayatımızı kilitli bir kafeste yaşamaya başlarız. İçinden çıkıp özgür kalabileceğimiz bir kozada değil.

Yoruluyoruz, bitkin düşüyoruz, korkuyoruz, savaşamıyoruz....Herşeyi kaybediyoruz...Kaybetmek istemediklerimizi yada kaybedeceğimizi aklımızın ucundan geçirmediğimiz tüm şeyleri kaybediyoruz. Bunu reddetmek gerçeği değiştirmiyor. Sadece herşeyi daha da kötü yapıyor.

Bugün ya da yarın...Belki de yıllar sonra...Okyanusta boğulmadan önce...Reddettiklerimizi bir kenara koymamız gerekir. Gerçek dünyayla yüzleşmek ve herşeyi tekrar rayına oturtabilmek için.

Unkle Bob - Put A Record On