Bazen

Bazen hayat çıkar karşına. Bir nefes gibi... her zaman olması gereken ama aniden varlığını fark ettiren. Sana teşekkür ettiren, yaşadığını hissettiren. Bazen çıkar karşına hayat. Çıkmalıdır neticede, senden kendini sakınacağı zaman geldiğinde bilesin diye onsuz bir hiç olduğunu.

Bazen umut çıkar karşına. Oysa çıkmasa...

Bazen acı çıkar karşına. Oyna çıkmasa umut karşına...

Ve bazen hüzün çıkar karşına. Ansızın, tarifsiz, yersiz ve sebepsiz.

Bazen sorular çıkar karşına. Ne fenadır çıkmaz sokaklarda çıkanları karşına. Bekledikleri cevaplar değildir, bürünmenin an meselesi olduğu, hüzün vesikalığı şeklin, şemalindir. Soruları yaratanlar, sorunlardan uzak yaşarlar. Yükler sende kalır, senin izlerin ise yırtılır, toza toprağa karışır.

Bazen boş duvar çıkar karşına. Gözlerini diken boşluğa diktiğin gözlerine dikkat kesilir. Bakarsın da göremezsin, görsen de çözemezsin. Ne verecektir ki sana boş duvar, o sadece sana nüveni hatırlatmak için var. Kendinden korkmayan tek şeydir belki de duvar. Her gün aynı yerde, dilediğin saatte seni seninle yüzleştirmeye hazırdır değişken renklerde, senin ruh halinle.

Bazen karşına karanlık çıkar. Eski bir dost edasında tek kelime etmeden geçer yerine, tanıdık tebessümüyle.

Bazen kahkahalar çıkar karşına. Bakarsın bir gün en çok onlar olur bu yolda. Bir dakika, öyle dedim ama yoksa umut mu çıktı karşıma? Olsun, karanlık boğar onu bir çırpıda.

Bazen bir sen çıkar karşına... ama bak sonra karışmaz eğer seni kandırırsa. Göz açıp kapamalık ömründe, bir anda kayıplara karışırsın...

Hiç bilmiyorum ne yaparım, birazdan ölüm çıkarsa karşıma. Neyi nasıl açıklarım, nelere öfkelenir, kimi suçlarım.

Cem Adrian & Hande Mehan - Sen Benim Şarkılarımsın