7. Yılını Deviren Zincir

 7 yıl önce başladı bu zincirleme tepetaklalar. 

2013 yılında en 'bitmez' dediğimin sonu geldi. Sarsılmam gerekirdi, sarsılmadım. O zaman anlamam gerekirdi, bunun hayra alamet olmadığını.

2014 yılında, bana aşkı ilk defa yaşatan kişiden ayrıldım. Bir yıl sürdü sürmesine ama başı da, ortası da, sonu da 'anlatsam roman olur' tadında yılları yaşattı.

2015 yılında, ne güzel sevdim ve ne güzel sevildim. Güzeldi. Hem de ne güzel.

2016 yılında, pilimin bittiğini ve 'ne güzel' olanın hakkını veremediğimi fark ettim. Ayrıldım. Ayrılmamız bile güzeldi.

2017 yılında depresyonun kıyılarında uzun uzun yüzdüm. Bugün insanlara anlatırken 'karanlık çağ' şeklinde dile getirdiğim, espriye vurduğum o dönem, benden o kadar fazla şey götürdü ki. Bugün bile etkilerini hissettiğim, bazen canlı kanlı yaşadığım yaraları açtı.

2018 yılında karaya çıkmış olsam da, depresyon kıyılarında gezip tozmalarım devam ettim. Öyle ki, istifa ettim. 2 ay boyunca yerin dibine batmama müsaade ettim. Müdahalem yerindeydi. Sonraki süreci yaşayabilecek kadar iyileşmemi sağladı. Lakin yenilenmiş halim, çok insanı harcamama sebep oldu.

2019 yılında bir gayret kendimi bulmayı denedim. İşe de yarar gibi oldu ama peşimi bırakmayan bir geçmişim vardı.

2020 yılında, arıza çıkarabilecek kişisel kökenli kaynaklar tükenmiş olacak ki, pandemi baş gösterdi. Kabuğuma dış kaynaklı bir sebepten çekilmem gerekti. Ne düşünebiliyorum, ne gözlemleyebiliyorum, ne okuyabiliyorum ne de üretebiliyorum. İçimden gelmeyen 'hiçbir şey'lik hobisi, bana yedi yıl önceki halimi mumla aratıyor. Kendime yazık ediyorum ama bunun önüne geçmeyi denemiyorum da.

Ben unutmuyorum. Ne yazık ki ve ne mutlu ki unutamıyorum. Geçmişimin hayaletleri sarmıyor etrafımı ama aklımda edindikleri yerin konforundan vazgeçmek istemediklerinden olsa gerek, komşu ziyaretlerini de asla esirgemiyorlar.

Aklımın sakinleri teker teker hayatlarının temelini düzene oturtup, manzarasını mutluluğa çevirmişken, ben onların geçmişi ve bugünleriyle terk edilmişliğin ortasında kalıyorum. İtiraf etmem gerekirse, yaşım ilerledikçe daha fazla korkuyorum bu ıssızlıktan.

Vega - İz Bırakanlar Unutulmaz