Dizginleri Bırak

Adım Oz ve ciddi ciddi 30 yaşındayım... hayatımda ilk kez dizginler hiçbir şekilde elimde değil ve kontrolünü sağlamak için de yapabilecek bir hamlem yok.

Evdeyim. Koronavirüs, ülkeleri evlerine hapsetti. Olması gereken de ne yazık ki bu. Son bir haftada sadece stok alışverişi ve sigara almak için dışarı çıktım. Yani toplasan bir saati geçmiyor.

Dizginler elimde değil çünkü gelecek belirsiz. Kimsenin kesin bir şey söylemesini sağlayacak doneleri yok. Niyetim, distopik bir dünya anlatısı yaratmak değil. O yüzden iç karartıcı cümlelerime uzadı uzadıya devam etmeyeceğim.

Süreç sadece çok garip. Haliyle hiç alışık olmadığım bir şey. İleriye dönük net bir cevabı bırak, seçeneklerin bile kendi içerisinde dik duramayacaağı bir dönem. Garip, gerçekten garip.

Öte yandan, 'su akar yolunu bulur' cümlesini, kontrollü bir şekilde hayatıma yansıtabilmiş olmanın avantajlarını da bir kez daha yaşıyorum. Kendime dair endişe duymamı sağlayabilecek pek çok gelecek bazlı soru işaretini düşünmüyorum. Düşünsem bile, dert haline getirmiyorum. Güzel bence.

Söylenebilecek çok şey var. İleride, tekrar dönüp bugünlere baktığımda birçok olay canlanacak gözümde. Hafızam film şeridi gibi konu başlıklarını akıtacak... ama şimdilik, sürecin içerisinde yuvarlanıp gidiyorum.

Gitarımla absurd besteler yazıyor, Instagram'da canlı yayın yaparak kafa dağıtıyorum. Mental olarak iyiyim, kötü olmaya da niyetim yok.

Aman canım, zaten kötü olmaya niye niyetim olsun ki.

Ini Komaze - Here Comes the Hotstepper