Vakit

Günler geçtikçe yazma alışkanlığımı yitirdiğimi hissediyorum. Bir sene öncesinden daha aptal, daha sığ ve daha mekaniğim. Kimi öngörülerim şimdilik beni yanılttı... Ama zaman kazanmak adına attığım adım, en büyük hayalimin meyvesini verdi. Bir süre bu kadarıyla da yetinebilirim elbet.

Hâlâ bir ya da beş sene sonrası için hedeflerim yok. Neyse ki kaybolmayan üç beş parça hayalgücümü de yitirmedim. Kim bilir, belki seneye onlar da yok olup giderler.

Hayal kuramayan, düşüncelere dalamayan, kelimeleri tek tek unutan, eli ayağına dolanan, güvendiği tek şeyini de kaybetmiş bir zavallıya dönüşürüm belki.

Planlar, yanılmak içindir.

Hiçbir zaman A planım olmadı. Hep B'den başladım nedense. Yan yolları sıkı tuttum ama anayol hep ışıksız bırakıldı tarafımca. Aslında heyecanlı da oldu. Hep 'belki'li cümleler kurmamın sebebi de bu oldu zaten.

Gecelerim genelde kayıp. Gündüzlerim raporlarla, müşteri ilişkileriyle, içerik planlarıyla filan geçiyor. Akşamlarım bazen mesailere ayırıyor vaktini, sonra da yorgunluğa.

Yine de memnunum. Güzel insanlar tanıyorum. Her gün güzel insanları görüyorum. Güzel insanlardan, güzel cümleler duyuyorum. Kısacası, güzel işte. Yarına odaklanmadan yaşamak hâlâ güzel.

KONG'daki günlerim hep aynı başlıyor. Kahve kokusunun yanına iliştirilmiş sigarayla ve ona eşlik eden kedilerle.

StaightForward - Belki Değil