116. Sone

Shakespeare'in 116. Sonesini hayatımın geri kalanı boyunca okuyabilir ve aynı hisleri, tazeliğini zerre yitirmemiş hâlde yaşayabilirim dostlar. 

Bence engel tanımaz gerçek bir aşkla sevmiş olanlar.

Aşk demem aşka 

Değişik durumlarda değişip duruyorsa,

Ya da meyil duyuyorsa bırakmaya ilk fırsatta.

Aşk dediğin fırtınaya bakar ve titremez asla;

Ah, hayır! Her daim duracak bir işarettir,

Bir yıldızdır, dönenen teknelere rehberdir,

Boyu posu ölçülse de bilinmez değeri nedir.

Zamanın oyuncağı olmaz; gül dudaklı

Ve yanaklı aşkı götürebilir sallasa zaman orağını;

Değişmez aşk kısa da sürse saatler ve haftalar,

Aşk dediğin kıyamete dek yaşar.

Eğer yanlışım varsa ve bu bana kanıtlanırsa,

Demek hiç yazmamışım, kimse sevmemiş asla.

Shakespeare yazdı yazmasına da, sevenler çok vakit kaybetti hatalarıyla. Yine de, gülümseyen ve gülümseteni bulabilenler yaşatmasını bildi 116. Sonenin her bir satırını, kelimesini.

Yoruluyorum. Kabul buyurursan, bir ara sen ve sonenle de şöyle hakkıyla iki kelam etmeyi çok isterim Shakespeare.