Zoraki sosyallik yada...Bi insan ''kimse dokunmasın bana; tek başıma yaşamak, herkesten uzak olmak istiyorum'' diyosa ve sürekli bir yerlere gitmek, kaçmak istiyorsa nasıl sosyal biri olabilir ki ? Ancak kendisini zorlarsa olabilir...O da bir yere kadar muhtemelen.
Yalnız kalmak...Düşünmek için güzel bir tercih. Hep yalnız olmak istemek...Sürekli düşünmek. Düşünecek birşey kalmadığında yaratmak. Kalp atışlarının sabit kalmasının engellemek gibi. Ne kadar yalnız kalırsan o kadar düşünür ve kalp atışlarının hızlandırırsın. Yavaşlamaz. Eskiye dönmez. Sadece hızlanır. Gözlerin dalmışken, farkına bile varmazsın.
Seni, beni, bizi sosyal yapan ne ? İnsanlarla iletişim içinde olmanı sağlayan ne ? Bir yerde bardağın dolu tarafına bakmak. Soruyu tersten sormaya korkmak. ''Neden tek başıma kalıp can sıkıntısıyla saatlerce benliğimle kalayım ?'' demek yerine ''Neden birilerine şuanda ihtiyaç duyayım ve onlarla vakit geçireyim ?'' demez kimse. Ya da kimse kendi kendine ''Moralimin bozuk olması için ne nedenim var ki ?'' demek yerine '' Moralimini bozuk olmaması için ne nedenim var ? '' diye sormaz muhtemelen. Gereksizdir...Bardağın boş tarafı bize hiçbir yarar sağlamaz. Bardağın boş tarafını görmezden gelmek için birilerine ihtiyaç duyarsınız, duyarız.
Resesif geni ortaya çıkarmalı bazen. Asosyal olmalı. Bir süre yalnızlığa vermeli kendini. Mantıklı düşünmek için mantıksızca davranmalı.
Hiçbir nedenin yokken durgunlaşmalı. Çünkü aksini yapmak için iyi bir nedenin, nedenizim olduğu kadar, durgunlaşmak için de o kadar nedenin, nedenimiz var.
Aslında sadece tercih meselesi. Yapmak gereken bazen resesif özellikleri de ortaya çıkarmak.
Asfalt Dünya - Sakın
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
.jpg)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder